NancysBlog Κοινωνικά, Σχέσεις, Μαμά & Παιδί
Σχετικά Άρθρα
Όλοι αγαπούν το φως!
Η ικανότητα που σου προσδίδει, να αντιλαμβάνεσαι όλα όσα βρίσκονται στο οπτικό σου πεδίο, αποτελεί μια ακαταμάχητη δύναμη. Μια δύναμη, που σε οπλίζει με όλες εκείνες τις θεωρίες των Newton, Huygens, Maxwell, ακόμη και της Κβαντικής θεωρίας. Πιθανά, να μην είσαι σε θέση να τις εξηγήσεις ή να τις αποδείξεις, μα η ορθότητά τους φανερώνεται αδιάκοπτα μέσα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου.
Το φως δεν δίνει περιθώρια για αμφιβολίες! Όλα όσα είναι μπροστά σου, στέκονται στο πραγματικό τους ύψος χωρίς υποστυλώματα και πιθανολογικές προσεγγίσεις.
Ιδιαίτερα για τις διαπροσωπικές σχέσεις, το φως είναι αναγκαίο στοιχείο. Οι διαφανείς σχέσεις, αυτές χωρίς σκιές, δεν χρειάζονται ερωτηματικά και άνω κάτω τελείες. Είναι αυτές που τρέφουν και επανδρώνουν τη ζωή σου με ισχυρή ουσία…
Ονειρευόμουν ένα φως
που θα βυθίζεται βαθιά
στων σπλάχνων τη σιωπή
[…]
Πόσο συμφιλιωμένοι είμαστε όμως και με τις σκιές; Αυτή η έννοια που γεννάται από το ίδιο το φως…
Στον εικαστικό χώρο υπάρχει ο τεχνικός κανόνας που αν επιχειρήσεις να αποδώσεις ένα υλικό, πρέπει να συμπεριλάβεις το βάθος και την απόσταση. Εκεί, σε εκείνο το σημείο, συναντάς “το φως μέσα στη σκιά”…
Αν, λοιπόν, είχες στη διάθεση σου μια παλέτα με χρώματα, πόσο εύκολο θα ήταν να αποτυπώσεις όλα όσα γνωρίζεις;
- Πως θα απέδιδες εκείνη την ουσία που επικαλύπτεται μέσα στα συγκεχυμένα είδωλα;
- Ποια θα ήταν η απόχρωση της συντροφιάς όταν αυτή προσπίπτει δίπλα από τον διασκελισμό σου και τον υποβαστάζει;
Στη ζωγραφική η σκιά είναι απαραίτητη, όπως επίσης στο θέατρο και στη φωτογραφία. Είναι η φύση της αυτή, η υποβλητική της ατμόσφαιρα, που εμπνέει και καλλιεργεί το αίσθημα του απείρου στην σκέψη και στις αισθήσεις...
Κι εκείνο θα βαδίζει αργά
με τον ρυθμό του πεπρωμένου
ώσπου να φτάσει εκεί στο κέντρο
εκεί που κρίνονται τα πάντα
φωτίζονται κι εξαργυρώνονται
ή χάνονται κάτω απ’ το βάρος
του φοβερού φωτός
*Σχεδιάσματα με φως, εκδ. Ζήτρος, 2005
Η σκιά, αποτρέπει τον εξαΰλισμό σε εκείνα τα σύνορα που παλεύουν να ορίσουν ένα φανερό και ευδιάκριτο τέλος. Μια περατότητα που μερικές φορές χρήζει αναθεώρησης για το ποιο θα είναι τελικώς το σχήμα που παίρνουν μέσα μας τα πράγματα…
Σύνταξη & Επιμέλεια: Ελευθερία Μαρίνου
