NancysBlog Κοινωνικά, Σχέσεις, Μαμά & Παιδί
Σχετικά Άρθρα
Κουράστηκα να σε περιμένω, μα πάνω από όλα βαρέθηκα. Βαρέθηκα να ζω στην αναμονή σου. Να περιμένω πάντα την μέρα που θα με αγαπήσεις. Ποτέ δεν αγάπησες εμένα, όμως συνεχίζεις να ζεις με την σιγουριά του δεδομένου σου.
Κουράστηκα, να με θεωρείς δεδομένη.
Κουράστηκα να είμαι η σίγουρη. Η σταθερή σου αξία. Αυτή η γυναίκα που θα τρέξει πάντα, να σε δει και εσύ να της το ξεχρεώνεις με αδιαφορία. Είσαι αυτός που ξέρει τα συναισθήματά μου, την άβυσσο της ψυχής μου. Ποτέ όμως, δεν ανταπέδωσες, ούτε στο μισό. Όλα τα κάνεις επειδή «πρέπει». Ακόμα και το χαμόγελό σου, είναι δανεικό προς εμένα. Κρατάει μερικά λεπτά, όσο ένα χειροκρότημα. Πάντα σκεφτόμουν, άραγε με αγάπησες σαν άνθρωπο; ή σαν το δεδομένο αποτέλεσμα του έρωτά σου; Κουράστηκα και απηύδησα να θεωρούμαι δεδομένη.
Θα γίνω το πιο «ακριβό» σου ζητούμενο.
Σίγουρα, έχεις ακούσει ότι τα δεδομένα γίνονται ακριβά ζητούμενα. Εγώ αυτό θα γίνω για εσένα. Θέλω μια φορά, να νιώσω την ευτυχία ότι, με κυνηγάς. Να νιώσω ότι σου είμαι απαραίτητη. Να μην είμαι πια στην αναμονή σου. Αλλά, να είσαι εσύ, στην δική μου αναμονή. Να περιμένεις να σου απαντήσω σε ένα μήνυμά σου. Εγώ περίμενα καιρό και ακόμα περιμένω. Τώρα η δική σου σειρά. Πλέον, θα με προσφωνείς ως ζητούμενο και ως το πιο ακριβό σου έπαθλο.
Η όλα, ή τίποτα από εσένα πλέον.
Θέλω να σε νιώσω στο έπακρο, ή αλλιώς καθόλου. Δεν θα περιμένω το λίγο από εσένα, θέλω να μου δώσεις όλο σου το «είναι». Αυτό προσδοκώ και αυτό επιζητώ. Αλλιώς, μην μου δίνεις τίποτα. Είμαι των άκρων, δεν θέλω μετριότητες, ειδικά μαζί σου. Εγώ σου έδωσα όλη μου την ψυχή, εσύ όμως μερικά λεπτά κάθε φορά. Μερικά «δανεικά» τυπικά λεπτά. Μια καλησπέρα, μια μικρή κουβέντα και ένα χαμόγελο. Αυτά μου έδινες πάντα.
Αποχωρώ, με το κεφάλι ψηλά.
Αποχωρώ κυρία, έτσι όπως με γνώρισες. Δεν θέλω να νιώθεις ασφυκτικά με την παρουσία μου. Σε αγάπησα εδώ, μα εσύ κάθε μέρα φεύγεις πιο μακριά. Χάνεσαι, μα εγώ περιμένω. Η απουσία μου, θα είναι η «πρεμιέρα» της καινούριας μου ζωής. Θα ξανά γεννηθώ, αυτό χρειάζομαι. Να γεννηθώ από τις στάχτες μου. Αλλά, αυτή την φορά θα αποχωρήσω με αξιοπρέπεια, με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα στο μέλλον.
«Το τελευταίο χειροκρότημα, θα το δώσω στον εαυτό μου. Μου αξίζει!»
Σύνταξη & Επιμέλεια: Χαρά Παναγιωτακοπούλου
Follow & Like: Nancy’s Blog
