Για παράδειγμα, στις μέρες μας, ένα παιδί 12 ετών προσπαθεί να κάνει ό, τι ένας ενήλικος. Το μόνο που προδίδει την ηλικία του είναι η έκδηλη υπερπροσπάθειά του να τους μιμηθεί.
Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν και οι ευθύνες αλλάζουν, αναπολούν τα παιδικά χρόνια που δεν έζησαν. Και πάλι, όμως, ως ενήλικοι ζουν για την επόμενη δεκαετία που θα έρθει θεωρώντας ότι θα είναι καλύτερη. Και όταν έρχεται η επόμενη δεκαετία, τους φταίνε οι οικείοι τους που δεν έζησαν ωραία φοιτητικά χρόνια, δεν βρήκαν μια αξιόλογη δουλειά και δεν έχει βρεθεί ακόμα κάτι αξιόλογο στη ζωή τους.
Και κάπως έτσι, τα χρόνια περνούν, ο άνθρωπος μεγαλώνει ηλικιακά, μα το μυαλό του βρίσκεται στα προηγούμενα χρόνια και σε όσα δεν έζησε. Έπειτα, ακολουθεί «ο παλιμπαιδισμός των ενηλίκων». Η παιδιάστικη δηλαδή συμπεριφορά του ενήλικα, που ζητάει απεγνωσμένα να επιστρέψει στην παιδική του ηλικία και ζει μέσα σε μια ουτοπία.
Τότε, συνήθως έχει γυναίκα ή άνδρα και παιδιά και όλη η οικογένεια γίνεται αποδέκτης αυτού του φαινομένου μή μπορώντας να βοηθήσει τον μεγάλο έφηβο- επαναστάτη της οικογένειας.
- Στο τέλος, ο άνθρωπος καταλήγει να μην ζει καμία δεκαετία της ζωής του, όπως της αρμόζει, γι’ αυτό και στα γηρατειά του έχει οργή και απωθημένα.
Είναι τότε που η γιαγιά και ο παππούς γίνονται διδακτικοί στα παιδιά και στα εγγόνια, καθώς έχουν πάντα μια ιστορία να διηγηθούν και μια παροιμία να πουν εμπνευσμένη από τον βίο τους. Είναι έτοιμοι να σου πουν το πιο όμορφο παραμύθι βασισμένο σε όσα δεν έζησαν, αλλά θα ήθελαν ή θα μπορούσαν να έχουν ζήσει.
Η βιασύνη φαντάζει στο μυαλό μου σαν έναν πύραυλο που ετοιμάζεται να εκτοξευτεί και αν εκτοξευτεί θα διαλύσει ό, τι καλό βρει μπροστά του, μέχρι να πάει στον τελικό στόχο και να τον εξουδετερώσει. Και τότε θα είναι αργά, γιατί ούτε ο πύραυλος, ούτε ο χρόνος γυρνούν πίσω.
Υ.Γ. Βιάσου να ζήσεις το τώρα!
Σύνταξη & Επιμέλεια: Νάνσυ Αβραμοπούλου
Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου: newsbeast.gr
NancysBlog Κοινωνικά, Σχέσεις, Μαμά & Παιδί