Παρασκευή , Νοέμβριος 16 2018
Αρχική / Κοινωνικά / Οι Έλληνες αθλητές χάνονται και κάτι πρέπει να γίνει να ανατραπεί αυτό.
Έλληνες αθλητές και πρωταθλητισμός

Οι Έλληνες αθλητές χάνονται και κάτι πρέπει να γίνει να ανατραπεί αυτό.

PenΟι Έλληνες αθλητές σάρωσαν τα μετάλλια σε Ευρωπαϊκούς και Παγκόσμιους αγώνες του 2018 και μας έκαναν υπερήφανους. Συγκεκριμένα στο Eυρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Βερολίνο, η Κατερίνα Στεφανίδη, ο Μίλτος Τέντογλου,  η Βούλα Παπαχρήστου, η Νικόλ Κυριακοπούλου, η Μαρία Μπελιμπασάκη και ο Δημήτρης Τσιάμης εκτόξευσαν την Ελλάδα κερδίζοντας, 6 συνολικά μετάλλια, 3 χρυσά, 2 ασημένια και 1 χάλκινο. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης στην Γλασκώβη ο Λευτέρης Πετρούνια για τέταρτη φορά κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης στην Γλασκώβη ο Κριστιάν Γκολομέεβ κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 50 μ. ελεύθερο. Τέλος στο Παγκοσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Εφήβων Νεανίδων που έγινε στο Ραστίτσε της Τσεχίας, η Μαρία Κυρίδου και η Χριστίνα Μπούρμπου πήραν το χρυσό μετάλλιο.

Οι χρυσοί Ολυμπιακοί Αγώνες για την Ελλάδα και η πτώση.

Μετά τις απανωτές αυτές επιτυχίες στον αθλητισμό, σκεφτόμουν πόσα χρόνια είχα να ακούσω τόσους Έλληνες αθλητές μαζεμένα, να είναι στο προσκήνιο. Αυτόματα μου ήρθαν στο μυαλό οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, που ξεκίνησαν σαν σήμερα 13 Αυγούστου, πριν 14 χρόνια. Αλλά και οι 2 προηγούμενες Ολυμπιάδες, στην Ατλάντα το 1996 και  στο Σίδνεϊ το 2000. Συνειδητοποίησα πως ήταν οι χρυσές ολυμπιάδες  του ελληνικού αθλητισμού. 8 μετάλλια στην Ατλάντα, 13 στο Σίδνεϊ και 16 στην Αθήνα.  Και ξαφνικά στους Ολυμπιακούς του 2008 μία ησυχία. Λιγότερες οι συμμετοχές στα αθλήματα, 4 μετάλλια κερδισμένα εκ των οποίων της Πηγής Δεβετζή, το οποίο ακυρώθηκε. Στους  Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου τα πράγματα πήγαν ακόμα χειρότερα, καθώς οι Έλληνες αθλητές έφεραν μόλις 2  μετάλλια.

Δεν είναι θέμα πόσα μετάλλια κερδίσαμε ή όχι. Είναι που φαίνεται σαν να μην υπάρχει νέο αίμα για την συνέχεια. Σαν οι Έλληνες να έχουν πάψει να ασχολούνται με τον αθλητισμό. Και ειδικά με τα ολυμπιακά αθλήματα.

Σαν να έχουν πάψει να ασχολούνται ή έχουν πάψει;

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν περνάει την καλύτερη φάση του ο αθλητισμός στην Ελλάδα, αν εξαιρέσουμε το ποδόσφαιρο. Γιατί, όμως, τα νέα παιδιά δεν ασχολούνται πλέον με τον αθλητισμό και ως συνέπεια με τον πρωταθλητισμό;

Η κυριότερη αιτία βρίσκεται στο κράτος.

Το κράτος ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν δίνουν τα απαραίτητα κίνητρα στα νέα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και να συνεχίσουν στον πρωταθλητισμό. Για να κάνει κάποιος πρωταθλητισμό, σημαίνει πως πρέπει να αποκοπεί από πολλά. Πρέπει να αφιερώνει πολλές ώρες σε προπονήσεις, να μην ξενυχτάει, να μην καταπονείται αλλού, να μην…, όλο να στερείται. Αλλά δεν είναι αυτό που ενοχλεί έναν αθλητή. Αυτό που τον ενοχλεί είναι πως δεν υπάρχει ανταπόκριση, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να το κάνει, κάποιο κίνητρο. Εντάξει πολύ ωραία τα ρεκόρ, τα μετάλλια, η υπερηφάνεια αλλά δεν αυτά δεν τρώγονται. Ούτε θα σε βοηθήσουν στην μελλοντική σου επιβίωση.

Η ευθύνη του κράτους.

Ενώ η χώρα έχει τις εγκαταστάσεις, η πολιτεία τις έχει εγκαταλείψει στην τύχη τους, με αποτέλεσμα πολλοί αθλητές να μην έχουν χώρο να προπονηθούν.

Με εξαίρεση λίγα σημεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η υπόλοιπη Ελλάδα πάσχει από εγκαταστάσεις και όσες υπάρχουν είναι σε άθλια κατάσταση. Να θυμηθούμε μόνο την περίπτωση της χρυσής μας Ολυμπιονίκη, Άννας Κορακάκη, όπου έκανε τις προπονήσεις της σε έναν αυτοσχέδιο χώρο σκοποβολής. Ως τότε, κανείς δεν νοιαζόταν. Μόλις κατέκτησε τα μετάλλια, όμως, στους Ολυμπιακούς του Ρίο Ντε Τζανέιρο, το κράτος έσπευσε να το γκρεμίσει για να της φτιάξει ένα νέο πιο εκσυγχρονισμένο χώρο. Ποτέ βεβαίως δεν το έκανε. Όλα έμειναν στα λόγια και η Ολυμπιονίκης έμεινε απλά χωρίς χώρο προπόνησης.

Οι γονείς δεν προτρέπουν πλέον τα παιδιά να ασχοληθούν με τον πρωταθλητισμό.

Και πως να το κάνουν άλλωστε,όταν βλέπουν την κατάσταση που επικρατεί και ότι δεν έχει μέλλον. Ναι θα τα παρακινήσουν να αθληθούν για την σωματική τους υγεία αλλά ως εκεί. Κι αυτό γιατί κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το μέλλον του παιδιού του.

Το Ντόπινγκ (αναβολικές ουσίες) στον Πρωταθλητισμό είναι γεγονός.

Είναι μία μεγάλη υπόθεση πλέον στον πρωταθλητισμό. Είναι η μάστιγα των αγώνων σε Παγκόσμιο επίπεδο. Προκειμένου οι αθλητές να κερδίσουν, όσο το το δυνατόν περισσότερα μετάλλια και να κάνουν παγκόσμιο ρεκόρ, πολλοί παράγοντες του αθλητισμού δίνουν στους αθλητές τους αναβολικές ουσίες. Είναι ένα θέμα, δυστυχώς, που έχει χτυπήσει και τον ελληνικό αθλητισμό. Πλέον, όμως, υπάρχει η ενημέρωση των συνεπειών της χρήσης Ντόπινγκ, οπότε πολλοί αθλητές στο άκουσμά της, την απορρίπτουν.

Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου όλα αυτά. Παρακολουθώντας, όμως, από μικρό παιδί σχεδόν όλα τα meeting, βλέπω ότι οι Έλληνες αθλητές όλο και μειώνονται. Ακόμα και σε αθλήματα που κάποτε οι Έλληνες μεσουρανούσαν όπως η Άρση Βαρών πλέον δεν ακούγεται.

Πρέπει όλοι μαζί και κυρίως το κράτος, να βοηθήσουμε να ανεβάσουμε τον αθλητισμό μας ψηλά, φτιάχνοντας εγκαταστάσεις και προτρέποντας τα παιδιά να ασχοληθούν με αυτόν. Εμείςαπό την μεριά μας πρέπει να φροντίσουμε να γίνει «καθαρός». Το χρωστάμε στην ιστορία μας.

 

Σύνταξη: Γιάννης Παπαδόπουλος

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδόπουλος

Follow & Like Nancy’s Blog

 

Περί Γιάννης Παπαδόπουλος

Γιάννης Παπαδόπουλος
Είμαι ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Έχω σπουδάσει Διοίκηση Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων και Οργανώσεων. Γενικά είμαι ανήσυχο πνεύμα. Μου αρέσει να ενημερώνομαι και να παρατηρώ τους ανθρώπους, τις συμπεριφορές, τα γεγονότα την εξέλιξη μιας κοινωνίας. Να προβληματίζομαι με αυτά και να αποτυπώνω τις σκέψεις μου, γραπτώς, σε μία κόλλα χαρτί. Πλέον, τις μοιράζομαι στο Nancy's Blog, στο site που χωράει και σέβεται κάθε άποψη.

Δείτε Επίσης

άγγελοι

Μπορεί να έφυγαν ψηλά στον ουρανό, αλλά είναι πάντα στην καρδιά μας!

Ο ουρανός, έχει κλέψει τα πιο όμορφα χαμόγελα και τις πιο γλυκές ψυχές. Εκεί ψηλά, …