Κυριακή , Σεπτέμβριος 22 2019
Αρχική / Κοινωνικά / Συνεντεύξεις / Karan Prasher: Ο Ινδός σκηνοθέτης που ζει και μεγαλουργεί στην Πάτρα
Karan Prasher: Ο Ινδός σκηνοθέτης που ζει και μεγαλουργεί στην Πάτρα

Karan Prasher: Ο Ινδός σκηνοθέτης που ζει και μεγαλουργεί στην Πάτρα

Pen Ο Karan είναι ένας πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης με ανοδική πορεία στο χώρο του κινηματογράφου και των ταινιών μικρού μήκους. Είναι εφοδιασμένος με περίσσιο ταλέντο και όρεξη για δουλειά. Είναι ταγμένος σε αυτό που αγαπά, δηλαδή την σκηνοθεσία και τον κινηματογράφο. Είναι πεπεισμένος πως επρόκειτο για την 7η τέχνη και προσπαθεί να τη γνωστοποιήσει σε όλους μέσα από τα έργα του.

Σε αυτή την συνέντευξη, o Karan Prasher αποσαφηνίζει τι είναι για αυτόν η τέχνη που υπηρετεί και μας προσκαλεί να δούμε μέσα από τα μάτια του τον συναρπαστικό κόσμο της σκηνοθεσίας.

Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την σκηνοθεσία;

«Η σκηνοθεσία είναι τέχνη, θα ήταν λάθος να πούμε πως ασχολούμαι 3 ή 4 χρόνια, είναι κάτι έμφυτο. Είναι σαν να έχεις ένα μάρμαρο και να το σκαλίζεις και να είσαι εσύ ο σκαλιστής του. Η τέχνη είναι λοιπόν ένα μάρμαρο που το σκαλίζεις εσύ με τα βιώματα και τις εμπειρίες σου. Κάπως έτσι είναι και η σκηνοθεσία. Αν πούμε, όμως, πόσα χρόνια ασχολούμαι με το χώρο του κινηματογράφου και την δημιουργία ταινιών μικρού μήκους, θα λέγαμε από το 2014 όταν πήρα το πρώτο μου κινητό. Τα τελευταία 2 χρόνια βέβαια μπορώ να πω ότι βγάζω καλή δουλειά που να αρέσει και στον κόσμο.»

Πως επέλεξες να ασχοληθείς με αυτό;

«Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν μικρός και έβλεπα τηλεόραση, Bollywood τότε. Είμαι από την Ινδία, έχω γεννηθεί και ζήσει εκεί για κάποια χρόνια, έχω πάρει αρκετά ερεθίσματα από την χώρα μου, όπως και από την «τωρινή» χώρα μου την Ελλάδα. Μαγεύτηκα από μικρή ηλικία βλέποντας τον φανταστικό κόσμο των ταινιών αυτών που είναι σαν παραμύθι.»

Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζεις από αυτό κάποια στιγμή και αν ναι πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;

«Θα ήθελα να καινοτομήσω στην Ελλάδα, στους τομείς που ξέρω ότι η Ελλάδα μπορεί να βοηθήσει. Μην ξεχνάμε ότι ζούμε στον κόσμο των social media, στον οποίο η Ελλάδα και ο Καναδάς δεν φαίνονται και τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον. Αυτό φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Οπότε είτε είσαι στην Ελλάδα είτε στην Ινδία, αν ξέρεις πού βαδίζεις και τι κάνεις, μπορείς παντού να καταφέρεις αυτό που θες.»

Από που εμπνέεσαι πριν από κάθε ταινία;

«Από τους ανθρώπους και τη ζωή. Μπορεί ένα concept να το γράψω ή να το σκεφτώ από ένα περιστατικό που έγινε πριν χρόνια και να το είχα σε μια γωνία του μυαλού μου. Το μυαλό λειτουργεί σαν folder. Όλα κάπου πάνε στη μνήμη του εγκεφάλου. Παίρνω ερεθίσματα κυρίως ακούγοντας τους ανθρώπους, τις απόψεις τους.  Είναι πολύ σημαντικό να ακούς τον συνάνθρωπό σου ακόμα και αν δεν έχεις κάτι να πεις. Όταν ο άλλος θα σου πει την ιστορία ή το πρόβλημά του θα πρέπει να τον ακούσεις. Εγώ αυτό κάνω, τους ακούω όλους και εκφράζω τις απορίες μου. Έτσι φτιάχνεις και τον εαυτό σου και μόλις τον φτιάξεις, μπορείς να φτιάξεις και την τέχνη σου. Οι ταινίες για εμένα είναι πράγματα τα οποία ζούμε. Πρέπει να μπορεί ο άλλος να πει: «αυτό θα μπορούσε να συμβεί και σε εμένα», τουλάχιστον στο δικό μου type ταινιών.»

Τι έχεις αποκομίσει από την πατρίδα σου την Ινδία;

«Από την Ινδία έχω πάρει πράγματα που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό, με τη θρησκεία, με τους ανθρώπους και την αγάπη. Σαν λαός είναι πολύ ευγενικοί ως προς τον συνάνθρωπό τους, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι… τουλάχιστον η οικογένειά μου έτσι είναι. Η οικογένεια είναι το πρώτο κοινωνικό πρότυπο που έχουμε, μετά είναι το σχολείο και οι παρέες. Έτσι έχω μεγαλώσει με σωστά πρότυπα. Όταν ήρθα Ελλάδα δεν βρήκα δυσκολίες σε ό,τι αφορά το χαρακτήρα μου.»

Έχεις αντιμετωπίσει δυσκολίες στο χώρο του κινηματογράφου εξαιτίας της καταγωγής σου;

«Πάντα κρατάς κρατούμενα στη ζωή σου. Έχεις ένα ενδεχόμενο, αλλά υπάρχουν και άλλα ενδεχόμενα. Αυτό μου το έχει μάθει το μάρκετινγκ το οποίο σπουδάζω. Πρέπει να ξέρεις ότι αν πας σε μια πόρτα και είναι κλειστή, ποια θα είναι η επόμενη πόρτα σου. Εγώ ευτυχώς έχω πολλές ανοιχτές πόρτες, γιατί ενώ βρίσκομαι στην Πάτρα έχω γνωρίσει πολλούς σπουδαίους ανθρώπους και μέσα από αυτούς έχω γνωρίσει ανθρώπους από την Αθήνα. Σε άτομα που θα με κρίνουν για την καταγωγή μου οι πόρτες είναι ήδη κλειστές. Θέλω τα άτομα που θα συνεργαστώ να τα συμπαθώ και να με συμπαθούν, να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός. Δεν είμαι άτομο που θα πει «τα παρατάω όλα για τον κινηματογράφο». Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή. Από τη μία πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά από την άλλη πρέπει να κρατάμε και τα κρατούμενά μας και να τα κάνουμε όλα με μέτρο.»

Ποιος σκηνοθέτης είναι το πρότυπό σου και γιατί;

«Δεν έχω κάποιο πρότυπο, δηλαδή ο Spielberg ή ο Tarantino είναι όλοι καλοί σε αυτό που κάνουν. Το θέμα είναι να κάνεις κάτι πρωτότυπο. Εγώ προτιμώ να κάνω κάτι δικό μου και ας μοιάζει με το έργο άλλων από το να πω «εγώ θα γίνω Spielberg». Ομοιότητες σίγουρα θα υπάρχουν, αφού δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη

Μίλησε μας για την τελευταία ταινία σου με τίτλο «Σοσιαλ».

«Το Σόσιαλ ήταν μια περιπέτεια για εμένα. Από τα σχολικά χρόνια άκουγα τις φίλες μου να γκρινιάζουν και να λένε τα προβλήματά τους. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω μια ταινία για αυτές τις κοπέλες που έχουν αυτά τα προβλήματα. Βέβαια κάθε άνθρωπος μπορεί να τα έχει.»

Ποιο είναι το μήνυμα που θες να περάσεις μέσω αυτής της ταινίας;

«Ο σκοπός αυτής της ταινίας είναι να μπεις σε έναν κόσμο και να δεις τον κόσμο της πρωταγωνίστριας. Η κοπέλα για αυτόν το λόγο δεν είχε όνομα, γιατί θα μπορούσε να είναι κάθε κοπέλα. Προσπάθησα να φέρω κοντά την χ κοπέλα που θα δει την ταινία στο laptop της με την πρωταγωνίστρια. Μου έστελναν μηνύματα κοπέλες 25, 30  μέχρι και 60 χρονών και μου έλεγαν «Κάπως με έβαλες στη διαδικασία να σκεφτώ, γιατί και εγώ έχω περάσει παρόμοια κατάσταση». Ο σκοπός ήταν οι άνθρωποι να ονειρεύονται, να καταλάβουν ποιοι είναι και τι προβλήματα έχουν.»

Τι μήνυμα θα ήθελες να περάσεις στους αναγνώστες;

«Θα ήθελα να εκφράσω μια επιθυμία μου για τα νέα παιδιά και τους γονείς τους. Πιστεύω ότι τα παιδιά θα έπρεπε να μαθαίνουν και την φιλοσοφία που βρίσκεται πίσω από κάποια πράγματα και όχι μόνο τα πράγματα τα ίδια. Παραδείγματος χάρη, πώς σκεφτόταν ο Τσάρλι Τσάπλιν όσα σκεφτόταν ή τι συνέβη κατά την βιομηχανική επανάσταση και πήγαμε από το θέατρο στον κινηματογράφο; Αυτά τα θέματα θα πρέπει και οι απλοί πολίτες να τα σκέφτονται.»

Εγώ προσωπικά καθώς και το Νancy’s Βlog σε ευχαριστούμε για την συνέντευξη αυτή και σου ευχόμαστε ό,τι καλύτερο. Ευχόμαστε η επόμενη συνάντησή μας να είναι στην πρεμιέρα κάποιας ταινίας σου στη μεγάλη οθόνη.

 

Συνέντευξη & Σύνταξη: Κωνσταντίνος Γκούτης

Επιμέλεια: Νάνσυ Αβραμοπούλου

Like us on Facebook & follow us on Instagram

Περί Κωνσταντίνος Γκούτης

Κωνσταντίνος Γκούτης
Με λένε Κωνσταντίνο και σπουδάζω φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Λατρεύω τις ταινίες, τις σειρές και τα βιβλία. Απολαμβάνω τις πολύωρες συζητήσεις και αναζητώ συνεχώς γνώση για νέα πράγματα.Τις υπόλοιπες πτυχές του εαυτού μου μπορείτε να τις ανακαλύψετε μόνοι σας διαβάζοντας ένα άρθρο μου.

Δείτε Επίσης

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΟΙΡΟΥ: «Υπέφερα πολλά χρόνια από τη μοναξιά»

Δέσποινα Μοίρου: «Νομίζω πως έως τώρα πραγματοποιώ όνειρα των άλλων…!»

Σπάνια συναντά κανείς ανθρώπους τόσο ερωτευμένους με αυτό που κάνουν, που δεν σταματούν να βάζουν …