Τετάρτη , 1 Απριλίου 2020
Αρχική / Μαμά&Παιδί / Επιλόχεια κατάθλιψη: Μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από μία μαμά που έζησε αυτή τη φριχτή εμπειρία
Επιλόχεια κατάθλιψη: Μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από μία μαμά που έζησε αυτή τη φριχτή εμπειρία

Επιλόχεια κατάθλιψη: Μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από μία μαμά που έζησε αυτή τη φριχτή εμπειρία

Pen

Επιλόχεια κατάθλιψη: Μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από μία μαμά που έζησε αυτή τη φριχτή εμπειρία. Αναγνώστρια που πάλεψε με την επιλόχεια κατάθλιψη μοιράζεται μαζί μας αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής της, θέλοντας να βοηθήσει και άλλες γυναίκες- μανούλες που περνούν κάτι αντίστοιχο.

  • Πώς αντιλήφτηκε ότι έχει επιλόχεια κατάθλιψη;

  • Τι έκανε για να αντιμετωπίσει και να βγει από την επιλόχεια κατάθλιψη;

  • Ποιος ήταν ο ρόλος του συζύγου της;

Όλες οι απαντήσεις στο κείμενο που ακολουθεί, όπως ακριβώς τη διηγήθηκε η ίδια σε εμάς!

Και πρώτη φορά αντίκρισα το πλάσμα που έτρεφα τόσο καιρό μέσα μου. Τι πλάσμα είναι αυτό; Εγώ το έκανα αυτό; Αποκλείεται! Αυτό είναι άγγελος! Είναι ο Γιώργος μου! (Είναι το όνομα του λατρεμένου μου παππού! Ο πατέρας της μητέρας μου που με μεγάλωσε, με όση αγάπη μπορεί αυτός ο κόσμος να χωρέσει!)

Τον πήρε ο μπαμπάς του και όλα καλά. Και μπαίνει χτυπώντας την πόρτα ένας κύριος. «Καλησπέρα σας, είμαι ο κύριος τάδε κι έρχομαι εκ μέρους του γιατρού σας. Θέλετε να μιλήσουμε;» Εντάξει, δεν ήταν κάτι κακό. Δύο τρεις ερωτήσεις δεν θα κάνουν κακό. Και αρχίζουμε να μιλάμε. Και όσο ρωτά αρχίζει το κλάμα. Άρχισα να πιέζομαι. Σαν κάποιος να πίεσε το δωμάτιο, να έκλειναν οι τοίχοι. Αλλά στο τέλος, περίπου 15-20 λεπτά σαν να καθάρισε το βλέμμα μου. Με ευχαρίστησε, ζήτησε συγνώμη κι έφυγε υποσχόμενος πως θα τα ξαναπούμε σύντομα, γιατί λόγω του κλάματος δεν είχε τελειώσει.

Την επόμενη μέρα έπρεπε να βγάλω οπωσδήποτε το γάλα που είχα, γιατί άρχισε να τρέχει. Έρχεται η μαία και κάνουμε μαλάξεις να μαλακώσει το στήθος. Πόνος αφόρητος. Και μου λέει: «Σου φέρνω το μωρό, να το βάλουμε λίγο στο στήθος, ναι;» Και φέρνει το μωρό… Και οι τρεις μαζί, ο σύζυγος, η μαία και εγώ προσπαθούμε να το βάλουμε στο στήθος να θηλάσει.

Ένιωθα από τη μία ευγνωμοσύνη στο θεό γι’ αυτό το δώρο και από την άλλη απελπισία.

Αυτό θα ήμουν από εδώ και πέρα; Γαλακτοκομική; Ουφ… Πέρασαν 5 μέρες στην κλινική με κόπο, κλάμα, βάσανα. Ο «φίλος» αυτός του γιατρού ερχόταν κάθε μέρα για περίπου 20 λεπτά και συζητούσαμε. Με ρωτούσε διάφορα άσχετα για μένα πράγματα.

Πώς αισθανόμουν που ήμουν μοναχοπαίδι, αν βίωσα απόρριψη από τον  πατέρα μου (μιας και δεν ήθελα να έχω επαφές), πώς προετοιμάστηκα για τον ρόλο της μητέρας, εάν ήταν κάτι που ήθελα, πώς πάρθηκε η απόφαση (εφόσον είχα πει πως εγώ είχα πει στον σύζυγο πως είμαι πια έτοιμη να γίνω μάνα απόλυτα συνειδητά) και άλλα τέτοια…

Και πάμε σπίτι…

Αφού τακτοποιηθήκαμε, μπήκαν όλα στη θέση τους. Κι έρχεται η ώρα να φύγει ο σύζυγος, να πάει στο μαγαζί (τόσες μέρες το είχε αφήσει στη μοίρα του.) Κάθομαι στον καναπέ κι απέναντί μου, πάνω στο τραπέζι το πορτ μπεμπέ με το μωρό να κοιμάται.

Και τώρα που έμεινα μόνη,τι θα κάνω όταν ξυπνήσει το μωρό; Σκοτάδι, μαύρα όλα.

Έμεινα εκεί πάνω από 2 ώρες, κοιτούσα μία το μωρό, μία το ταβάνι, μία την κοιλιά μου. Κι ακούω ξαφνικά το κλάμα. Ένα νιαούρισμα σαν να έπεσε ένα γατί μέσα σε πηγάδι. Τώρα τι θέλει; Να το πιάσω; Να το σηκώσω; Μόνη; Πώς; Ωχ Παναγία μου! Βοήθεια!

Βγήκε μια κραυγή βοήθειας τόσο βαθιά που έφραξε ο λαιμός μου. Κι όσο φώναζα τόσο εκτεινόταν το κλάμα.

Παίρνω κουράγιο μόνη! Σήκω Ελένη, ξύπνα… Μπορείς! Όπως έκανες με την κούκλα που σου έφερε η μαμά από Ισπανία. Έλα σου έδειξε η Μαρία. Έλα… Εντάξει! Τα κατάφερα! Με πολύ προσπάθεια και πολύ κλάμα έφαγε. Και πάλι ύπνος. Και πάλι θλίψη. Όλα βουνό. Πότε θα έρθει κάποιος;

  • Και έτσι με πήρε ο ύπνος εκεί στον καναπέ. Βαθύς! Όπως όταν κοιμόμουν μωρό. Και ξαφνικά, ακούω το κλειδί στην πόρτα!

Το μωρό να τσιρίζει.

Τι γίνεται; Πώς βρέθηκα εδώ; Επιτέλους! Που είσαι; Ήρθες επιτέλους; Τι περίμενες;

Ο άντρας μου αποσβολωμένος.

Εδώ είμαι κορίτσι μου! Το μωρό κλαίει! Δεν άκουσες; Το τάισες καθόλου; Έλα να το ταΐσουμε μαζί. Έλα αγάπη μου! Σήκω να δούμε… Και πάλι από την αρχή. Δε θα ησυχάσω ποτέ. Αυτό θα γίνεται τώρα;

Αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, λόγω του προβλήματος του παιδιού.

Δεν μπορούσε να πιει με μπιμπερό, έπρεπε να υπομένω.  Τι έφταιγε κι αυτό; Ερχόμουν στα συγκαλά μου μόνο τις στιγμές του θηλασμού. Και αυτό για λίγο, στην αρχή. Αν περνούσε παραπάνω η ώρα, τραβιόμουν. Άφηνα το γάλα να τρέχει. Τσιρίδα το μωρό.

Ευτυχώς ο άντρας μου εκεί, δίπλα, βράχος! Δόξα τον Θεό!

Το απόγευμα θα έρθει ο κ. Γιάννης, ο φίλος του Κώστα (του γιατρού μου), θέλεις;

Αχ! Μεγάλη ανακούφιση! Ένας άνθρωπος που μπορούσα να πω άσχετα από όλο αυτό. Δεν είχα καταλάβει ακόμα το ρόλο του. Ήμουν στο δικό μου κόσμο. Δεν πήγε καν το μυαλό μου.

Ήρθε η ώρα της αλλαγής πάνας με παρότρυνση του συζύγου φυσικά.

Τι είναι αυτά; Τουαλέτα, εμετός κι αρχίζει πάλι το δράμα. Τι έκανα; Θεέ μου τι έκανα; Αυτά δεν είναι για μένα! Μέσα σε 19 μέρες είχα χάσει 22 κιλά.

Κάθε 3 μέρες ο κ. Γιάννης ερχόταν κάθε απόγευμα. Ανακούφιση μεγάλη όταν μιλούσα μαζί του. Ένιωθα ασφάλεια. Στο πρώτο δεκαπενθήμερο σερνόμουν μέσα στο σπίτι.

Ευτυχώς, ο φύλακας άγγελός μου, ο άντρας μου, ήταν δίπλα μου!

Τότε ρώτησα τον κ. Γιάννη, γιατί έρχεται σπίτι. Τι συμβαίνει; Τι πραγματικά θέλει; Και τότε ήτα που κατάλαβα και εγώ πως κάτι δεν πάει καλά. Βέβαια πίστεψα για κάποιον λόγο πως ήταν από την πρόνοια. Κάτι τρέχει.

Θέλουν να μου πάρουν το παιδί. Γιατί;

Σκέψεις κακές. Κάθε φορά που έπρεπε να θηλάσω το μωρό, το έσφιγγα δυνατά στην αγκαλιά μου, τόσο που απορώ πώς δεν το έπνιξα. Άρχιζε το κλάμα και έκλεινα τα αυτιά μου, να μην ακούω.

Φτάνει! Σταματα! Και απ’ όσο θυμάμαι κάνα δυο φορές το πέταξα επάνω στο κρεβάτι. Ήταν τις κάνα δυο φορές που έμεινα μόνη.

Η Παναγία πρέπει να αγαπούσε πολύ και εμένα και το μωρό!

Αλλιώς δεν εξηγείται. Και μία μέρα δεν άντεξα, ρώτησα τον κ. Γιάννη, σχεδόν με θράσος. Τί θέλεις συνέχεια εδώ; Το παιδί μου θέλεις; ΚΑΝΕΝΑΣ δε θα μου το πάρει! Ακούς; ΚΑΝΕΝΑΣ! Καλύτερα να το σκοτώσω και να σκοτωθώ! Κατάλαβες;

Ο άντρας μου έμεινε εκεί, στην γωνιά του καναπέ, αγκαλιά με το μωρό να κοιτάζει.

Σηκώνομαι και παίρνω απότομα το μωρό αγκαλιά. Ο κ. Γιάννης με ήρεμο τρόπο μου απαντά: «Ελένη μου, κορίτσι μου, μη φοβάσαι. Εγώ είμαι εδώ για εσένα. Δε θα σας πειράξω. Ποτέ δε θα το έκανα!» Δηλαδή; Για εξηγήσου…αποκρίθηκα Και αφού έδωσα το μωρό στον άντρα μου καθίσαμε και μιλήσαμε. Δεν ήμουν καλά.

Επιλόχειος κατάθλιψη, είπε…

Και τώρα; Τι; Τι γίνεται; Τι είναι αυτό; Είναι κακό; Τι κάνω; Κάθεται να μου εξηγήσει, να με ενημερώσει, να μου λύσει όλες μου τις απορίες. Έπεσα από τα σύννεφα! Πώς; Από πού; Θα τρελαθώ;

Υπάρχει τρόπος να απαλύνει η τρέλα μου;

Χαμογέλασε και ήρθε η απάντηση που ίσως, ενδόμυχα, περίμενα. Θα γίνεις μία τέλεια και τρυφερή μαμά που στο τέλος ούτε εσύ δε θα το πιστεύεις! Και κανονίσαμε συνεδρίες, συναντήσεις. Όπως ήθελα να λέω και ίσως να πιστεύω. Κάπου στην μέση της ημέρας ή το βραδάκι, με τη δύση του ηλίου, όπως το είχαμε προσδιορίσει.

Πανικός, άγχος, ταχυκαρδία, κρύος ιδρώτας

Είχαν περάσει από το μυαλό μου σκέψεις κακές, σκοτείνιαζα, μαύριζαν όλα. Ευτυχώς πάντα δίπλα μου ήταν πάντα ο άντρας μου, ο φύλακας άγγελός μου.

Πρόσφατα, είχε χτιστεί απέναντί μας μία 7 όροφη οικοδομή. Πόσες φορές δεν πέρασε από το μυαλό μου, σε στιγμές απελπισίας, να ανέβω στην ταράτσα και να δώσω τέλος. Θα τους ξεκούραζα όλους. Θα ήμουν ήσυχη. Δίπλα μου πάντα το βαλιτσάκι μου, έτοιμο να φύγω ανά πάσα στιγμή.

Και τι έγινε; Και εγώ μεγάλωσα χωρίς πατέρα. Μια χαρά μεγάλωσα.

Πάντα μετά τις συναντήσεις μας με τον κ. Γιάννη, ήμουν πιο ήρεμη. Σαν να ερχόταν ένα χέρι και να με τραβούσε από την άβυσσο, έτσι αισθανόμουν. Πολλές συνεδρίες και πολλές βόλτες. Μεγάλοι περίπατοι. Βοηθούσε και η εποχή εφόσον γέννησα Άνοιξη. Και όλο εκείνο το καλοκαίρι πέρασε έτσι. Συνεδρίες, βόλτες, μπάνιο στη θάλασσα. Όλοι δίπλα μου.

Ο μεγαλύτερος αρωγός στην προσπάθεια αυτή ο άντρας μου! Συζητήσεις άσχετες, βόλτες. Πόσο ηρεμούσα!

Και ήρθε η ώρα, μετά από 4 μήνες να κάνει το μωρό μου εγχείρηση.

Δύσκολη πολύ, λόγω ηλικίας. Ήταν από τα λιγοστά μωρά στην Ελλάδα που έκαναν αυτό το χειρουργείο σε τόση μικρή ηλικία. Ένα χειρουργείο που σε συνδυασμό με τις συνεδρίες, την ψυχολογική συμπαράσταση των δικών μου, ήρθε να με ταρακουνήσει.

Μπαίνουμε στην κλινική για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Την άλλη μέρα το πρωί έρχεται η χειρουργός και παίρνει το παιδί. Ήταν μόλις 4,5 μηνών. Έως τότε, ίσως λόγω της κατάστασής μου, δεν είχα αντιληφθεί πλήρως την σοβαρότητα της κατάστασης.

Μετά από 4 ώρες βγαίνει το φορείο από εκείνη την μεγάλη πόρτα του χειρουργείου.

Και μόλις αντικρίζω το παιδί μου, λυγίζω. Πάμε στο δωμάτιο και βλέπω ένα μωρό σε ολόκληρο το κρεβάτι… Κατακόκκινο από τη νάρκωση, με μηχανισμό στο στόμα (εκεί στον ουρανίσκο, έγινε η επέμβαση), αβοήθητο, να κλαίει.

Και εκεί, πρώτη φορά στη ζωή μου λιποθυμώ

Με συνέφερε η γιατρός. Έμπηξα τα κλάματα. Παναγιά μου, εσύ που προστατεύεις τα παιδιά όλου του κόσμου, προστάτεψε και το δικό μου! Έκλαιγα και έλεγα το πάτερ ημών! Και τότε έρχεται και χειρουργός, άντρας της γιατρού, καθότι μαζί το χειρούργησαν και βλέποντάς με έτσι, να προσεύχομαι και να κλαίω μου λέει:

«Το παιδί σου αυτή τη στιγμή σε χρειάζεται. Μόνο εσένα. Οι χτύποι της καρδιάς σου μόνο μπορούν να το ηρεμήσουν. Η αγκαλιά σου είναι το γιατρικό του. Αν δεν μπορείς να σταθείς εσύ δίπλα του, άστο εδώ και φύγε…»

Μπορεί να φανεί αστείο, απίθανο, γελοίο… αλλά εκείνη τη στιγμή σαν να ταρακουνήθηκε το μυαλό. Σαν να μπήκε στη θέση του. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω με λόγια.

Σηκώθηκα σαν να ήμουν ο Βράχος!

Αδιαπέραστη και είπα σε όλους να φύγουν. Θα μείνω εδώ! Πρέπει να φύγουμε γρήγορα. Πρέπει να πάμε σπίτι μας. Έμεινα 5 μερόνυχτα εκεί, σε μία καρέκλα με το μωρό μου αγκαλιά. Τέτοια αγκαλιά που έκλεινε όλο τον κόσμο. Έτσι ένιωθα.

Όταν με πήρε τηλέφωνο ο κ. Γιάννης κάποια στιγμή με ρώτησε πως είμαι. Του απάντησα «Είμαι εδώ κ. Γιάννη, είμαι εδώ!

Γέλασε ευχαριστημένος και κανονίσαμε να μιλήσουμε όταν επιστρέψω σπίτι. Ερχόταν ο άντρας μου κάθε 3-4 ώρες, οι γιαγιάδες, η νονά για να ξεκουραστώ. Το μωρό, όμως, δεν ήθελε κανέναν. Και μετά από 5 μέρες σπίτι. Στην φωλιά μας! Όλοι εκεί! Και τίποτα δε θα μας χώριζε!

Οι συνεδρίες μας έγιναν συναντήσεις σιγά σιγά και μετά από 3 μήνες τα πρώτα Χριστούγεννα! Όλα ήταν στη θέση τους, όλα!

Μετά από τόσα χρόνια και από αυτό που βίωσα, την επιλόχεια κατάθλιψη έχω να πω το εξής:

Για να μπορέσει κάποιος να σε βοηθήσει, πρέπει να αποδεχθείς την κατάσταση, γιατί είναι αρρώστια του μυαλού. Και αν νιώθεις πως βαλτώνεις, πως είσαι μόνη, πως ήρθε το τέλος, πρέπει πρώτα εσύ να αποδεχθείς πως κάτι δεν πάει καλά. Και έπειτα να ζητήσεις βοήθεια.

Δεν είναι ταμπού!

Υπάρχουν λύσεις. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν πρέπει και αυτοί να συμβουλευτούν ειδικό ψυχικής υγείας.  Πρέπει όλοι να μάθουμε, να εκπαιδευτούμε πώς θα αντιμετωπιστεί αυτή η αρρώστια.

Ενημέρωση και εκπαίδευση! Και έπειτα συμπαράσταση.

Έτσι «το θηρίο» της Επιλόχειας Κατάθλιψης θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί, ας πούμε πιο ανώδυνα και χωρίς να θέτουμε σε κίνδυνο την πολύτιμη ζωή μας!

Γυναίκες- μανούλες, αν έχετε βιώσει κάτι παρόμοιο αφήστε το σχόλιό σας κάτω από το κείμενο, περνώντας το δικό σας μήνυμα που πιστεύετε πως μπορούσε να βοηθήσει μια γυναίκα!

 

Το Nancy’s blog και εγώ προσωπικά ευχαριστούμε θερμά την αναγνώστριά μας  που μοιράστηκε με τις αναγνώστριές μας το προσωπικό της βίωμα και είμαστε σίγουροι πως θα βοηθήσει πολλές γυναίκες. Την συγχαίρουμε για τη δύναμη και τη θέληση που είχε να βοηθήσει πρώτα η ίδια τον εαυτό της και ύστερα τις υπόλοιπες γυναίκες- μανούλες.

 

Συνέντευξη & Επιμέλεια: Άννυ Μιρζαχανιάν

Like us on Facebook & follow us on Instagram

Περί Άννυ Μιρζαχανιάν

Άννυ Μιρζαχανιάν
Ονομάζομαι Άννυ Μιρζαχανιάν και είμαι εργαζόμενη μανούλα ενός πρίγκιπα! Λατρεύω τη γραφή και έχω σαν πηγή έμπνευσης την καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου που συναντώ. Μάχομαι για την εξάλειψη της κακοποίησης κάθε είδους.

Δείτε Επίσης

ΕΚΠΑ και Αιγινήτειο: Γραμμές βοήθειας μέσω τηλεφώνου και Skype για ψυχοκοινωνική υποστήριξη

Οι Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε συνεργασία με την Α’ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική στο …